پژوهش حاضر درصدد است قرائت غزالی را با رفتار و توصیه‌های پیامبر اسلام در امر مشارکت اجتماعی زنان، مقایسه کند. روش پژوهش در این تحقیق، تاریخی و مقایسه‌ای است که نخست الگوی مشارکت اجتماعی زنان در سیره پیامبر بازشناسی شده، سپس با الگوی فکری غزالی با استناد بر احیاء علوم الدین مقایسه می‌گردد. مدعای پژوهش بر این مبنا است که تعالیم احیاء علوم الدین، در حوزه مربوط به مشارکت اجتماعی زنان، قرابت و انطباقی با سیره پیامبر ندارد. یافته‌های تحقیق نیز حاکی از این امر است که رویکرد غزالی درباره زنان، برخلاف نیت اصلی مؤلف که به قصد احیاء علوم دینی آن را نگاشته، در تضاد با رفتار و توصیه‌های پیامبر و تحت تأثیر تصور برساخته هراس‌گونه از زنان که در جامعه مردسالارانه جریان داشته، به نگارش درآمده است.